Horen, zien, schrijven

Filmen en fotograferen volgens de Tilt Shift methode, geeft het effect alsof de beelden in Madurodam geschoten zijn. Met speciale lenzen en een andere focus krijg je een soort miniatuur-beeld. Het effect is prachtig.

Op Berlijn Blog zag ik een mooi voorbeeld: Little Big Berlin.

Ook voor mensen met heimweh naar Berlijn een heel fijn filmpje van 9 minuten.

De Fietsgids Berlijn is klaar! Zes verschillende fietsroutes dwars door Berlijn. Langs de Muur, door het alternatieve Kreuzberg, het hippe Prenzlauer Berg of door het toeristische centrum. Kies en download de tekst en de foto's. Je betaalt maar 0,10 cent per pagina en krijgt een pdf of een papieren boekje toegestuurd door Odyssee Reisgidsen.

De prachtige cover is getekend door Liesbeth Jongebloed.

Klik hier voor meer informatie of om de gids te bestellen.

Goede Tip voor iedereen die moe is van alle leuke festivals, Sails, Parades, Circussen en Open Lucht Theaters; doe eens lekker niets. En hang dat advies dan midden tussen de affiches voor leuke dingen die je ook nog kunt doen ;-)

Met je vader in het bedrijf of een boek schrijven met je dochter. Het is inspirerend en gemakkelijk, je ként elkaar. Grootste valkuil: de familierol. ‘Ik wil niet de vader zijn die het allemaal wel weet. Lees mijn interviews met o.a. Jan en Sanne Terlouw en familiedeskundige Else-Marie van den Eerenbeemt in het Financieele Dagblad.

Claudia Woody, topvrouw bij IBM, heeft nooit een geheim gemaakt van haar lesbische levensstijl. Dat heeft haar nooit in de weg gezeten in haar carriere, integendeel. Wie niet zichzelf durft te zijn in haar werk haalt nooit het beste uit zichzelf. Als een echte Amerikaanse pleit ze er daarom voor obstakels als kansen te zien en het als een voordeel te zien om anders te zijn dan gemiddeld. 'Winnende teams bestaan uit zoveel mogelijk verschillende mensen.'

Lees hier mijn interview met Claudia Woody in Volkskrant Banen

Lees hier mijn interview met Claudia Woody in Volkskrant Banen

In een hectisch leven met een veeleisende baan is het een-op-eencontact met een maatje een gemakkelijke manier om een steentje bij te dragen aan de samenleving. Het contact is slechts tijdelijk, ‘maar je stapt op een heel intieme manier iemands leven binnen'. 

Lees hier het hele artikel.  

Nu J.D. Salinger dood is en zijn, naar verluidt grote literaire erfenis nog niet aan de openbaarheid is prijsgegeven, krijgt het verhaal van Roger Lathbury veel aandacht. De uitgever kreeg het in 1988 bijna voor elkaar om een verhaal van Jerome David Salinger in boekvorm uit te geven. Het zag er goed uit. Ze ontmoetten elkaar in een Washingtons restaurant en Salinger tekent het contract op een voorwaarde; aan niemand vertellen tot het verschijnt.

Maar Roger praat zijn mond voorbij tegen een lokale krant. The Washington Post neemt het over en al snel weet heel de wereld het. Salinger is not amused en het verhaal, dat in 1965 in the New Yorker voor het eerst was gepubliceerd, is nooit verschenen.

Gelukkig is het al die tijd wel beschikbaar gebleven. Hier is Hapworth 16, 1924 lezen.

Mirella Visser schreef met Zijderoute naar de top een interessante visie over hoe vrouwen hun weg door het glazen plafond naar de top kunnen bereiken. Haar boek staat op de shortlist voor managementboek van het jaar. Klik hier voor mijn interview met haar in Management & Literatuur .

Op het strand van Vlieland struikelde ik over een lange zin, die heel duidelijk in het zand was uitgestanst. Toen ik uitgelezen was, begon de tekst opnieuw en opnieuw.

Er stond:

Volg nu voor heel even woorden langs de waterlijn

Laat hier je grootste zorg slechts natte voeten zijn

Poetisch en verrassend. Nader onderzoek leerde dat een commercieel bedrijf deze tekst als profiel onder zijn banden had aangebracht. Bij iedere omwenteling van de rechterbanden stempelde de wagen deze poezie op het strand. De linkerband vermeldde dat ze ook tours rond het eiland verzorgden.

Ik vind het een briljante vorm van reclame. En die gevoeligheid voor poezie verraste me en nam me nog meer voor het eiland, en zijn ondernemers, in.  

Ze maakten meer indruk dan al die staatshoofden bij de herdenking van de Mauerfall: De kleine reuzin en haar oom, de reus van Berlijn.  En dat kwam niet alleen door hun postuur, de Franse Compagnie Royal de Luxe had ze meer dan levensgroot gemaakt en schoenmaat 200 gegeven. De een begon bij het Rote Rathaus, de ander dook op uit Spree. In drie dagen tijd wandelden ze door het hart van Berlijn naar elkaar toe. De oom en zijn nichtje. Onderweg vertelden ze de toeschouwers verhalen en sprookjes over langdurige scheiding en elkaar dan eindelijk weerzien. Hun verhalen gingen over emoties en herinneringen, niet over wie er gelijk had, zoals Sarkozy en Clinton vertelden.  Bij de Brandenburger Tor sloten de grote en de kleine reus elkaar tenslotte in de armen. Eindelijk. Er waren nog nooit zoveel Berlijners de straat op gegaan sinds de val van de Muur.

... Dat is althans de conclusie die Justin Crombeen trekt uit het interview dat hij met mij hield.

Justin is student en Informatie Management aan de Hogeschool van Amsterdam en ondervroeg mij over het vak. Lees het hele interview hier

Gisteren zag ik een vrouw ongegeneerd huilen op straat. Ze was ergens in de zestig, haar linkerarm zat in een blauwe draagband, maar dat was niet de reden voor haar verdriet, denk ik. Naast haar liep een lange man die zich heel ongemakkelijk voelde. Hij keek schichtig om zich heen en hield haar met zijn lange benen maar nauwelijks bij. In zijn rode spijkerbroek, blauwe overhemd en zijn grijze haar leek hij een gepensioneerde consultant, die liever op de golfbaan zou staan dan hier in de Utrechtsestraat, naast een ongegeneerd huilende vrouw te lopen. Wat moest hij doen?  

Zij stak over, hij aarzelde. Hij stapte de stoep van de bakkerij op, zij liep door, langs mij heen. Er rolden ronde druppels over haar wang, ze snikte hardop, het was een verdriet dat nooit meer zou slijten. De man stond met een been binnen in de winkel en keek haar na. Zij ging verder. Toen ik langs de man de winkel binnen wilde gaan, draaide hij zich om en riep hardop: ‘een een halfje bruin!’ Een dertig moest hij betalen. ´Wat duur!´ zei hij. Even leek hij de wereld weer onder controle te hebben. Maar toen hij weer buiten stond, het brood onder zijn arm, de vrouw uit het zicht verdwenen, moet hij zich verslagen hebben gevoeld. Verslagen door het leven waar hij te lang niet aan deelgenomen had. 

Na een week waarin mijn oren dan weer dicht, dan weer open gingen, is de sensatie groot. Met dank aan de doktersassistente loop ik als een jonge pup blij en nieuwsgierig over straat. Wat hoor ik veel! En wat me vooral opvalt; wat ruist alles! Ik kijk steeds omhoog naar de bomen, maar de blaadjes hangen stil. Het ruisen is het bijgeluid van rollende autobanden, slingerende fietsers en de haastige voetstap van voorbijgangers. De wereld dringt zich ongehinderd aan me op. Maar nog geen tien minuten later zijn alle hekken weer dicht. Ook ik hoor het ruisen niet meer. Dan raak ik afgeleid door mijn telefoon die, heel zacht onderin mijn tas om mijn aandacht bedelt. Ik hoor weer zoals het hoort.

Roze Zaterdag in Den Haag. Het was druk, het weer was goed en aan het eind van de middag werd de sfeer lekker los. Toen ik me omdraaide zag ik opeens een vrouw vlak achter me. Ze stond met gevouwen handen en krampachtig opgetrokken schouders voor zich uit te prevelen. De menigte was blij dat ze zichzelf kon zijn en zij ging daar, met alles wat ze in zich had, tegen in.

Bijna twintig jaar staat er al geen muur meer in Berlijn. De stad ruimt op, de stad vergeet, Berlijn heeft geen geduld voor het verleden.

Lees hier verder

Een heel mooie foto van de lucht die ik elke dag vanuit mijn raam zie. Zelden neem ik de tijd om lang te blijven kijken. Nu wel!

Hij is van Fedor de Lange

Jaren geleden had ik een plan om bushaltes te gaan fotograferen. Op de Veluwe zag ik een hele mooie oude, half verweerde scheef gezakte kubus staan. Het prikkelde mijn verbeelding zoals ze daar in al haar eenzaamheid en verlatenheid langs de weg stond In gedachten zag ik er kinderen uitstappen voor hun zomerkamp, en gezinnen op weg naar de camping.

Het is er nooit van gekomen, de volgende dag vonden andere dingen zichzelf weer veel belangrijker.

Een tijdje geleden viel mijn oog op een tweedehands boekenmarkt op het boek Hollandse Haltes. Vol met foto's van bushaltes en daarbij beschouwingen van Martin Bril. Hij was net een paar dagen dood toen het boek mij vond, want zo voelde het.

Dat was dubbel toeval. Ik las zijn columns onregelmatig, was niet zo’n zelfverklaarde fan als zoveel anderen de afgelopen weken bleken, maar soms zat er wat moois tussen. Zoals dit:

Zoeken heeft dus

nauwelijks zin, maar

vinden wel

De kunst is zo te leven

Dat het je overkomt

die klaarheid af en toe

En nu blijken we dus het gevoel voor bushaltes te delen:  

'Vertrekken en thuiskomen, dat is de essentie van de bushalte, en daarin ligt het drama. Je moet er oog voor hebben, en verbeeldingskracht – maar dan heb je ook wat.'

Lees vandaag in de Volkskrant of in Volkskrant Banen, mijn artikel over ontslagen werknemers die na een faillissement met een aantal collega's samen een doorstart maken. Positief nieuws in tijden van crisis!

Mirjam, Anya en ik hebben ons levenswerk aan de hele wereld gepresenteerd!

Op 6 maart nam Tosca Niterink het eerste exemplaar in ontvangst en deed meteen een suggestie voor een andere titel: De Grote Potatlas.

Misschien iets voor de 2e druk...

Klik hier voor foto's en hier voor een filmpje van de presentatie.

Ze ligt nu in de winkel dus koop haar en leg haar op de koffietafel om er eindeloos in te bladeren, te kijken en te lezen.

Ze ligt nog bij de drukker, maar de media beginnen langzaam wakker te worden:

De Lesbo-encyclopedie komt er aan!

Donderdag 5 maart verschijnt een groot stuk  in Trouw,

Vanochtend een interview bij Cappuccino op Radio 2.

Wie volgt?

Iedere werkdag om drie uur precies, komt er een kleine optocht vanuit de chique Hermitage naar buiten. De anders zo stille gracht is voor even blauw gekleurd. De mannen dragen allemaal een spijkerbroek, sweaters en bodywarmers in alle verwassen vormen van blauw die er bestaan. Een heeft elke dag gele klompen aan, alsof hij zo even bij zijn koeien gaat kijken. Ze dragen een ultragrote lunchtrommel in hun hand. De grootste zijn van het formaat koelbox, de kleinste toch al gauw een forse schoenendoos.

Zouden ze vanochtend zelf die zestien boterhammen gesmeerd hebben die daarin zaten? Het pak melk erin gestopt, de thermoskan koffie gezet en drie bananen van de fruitschaal gepakt?

Ze lopen in een lange rij naar de Weesperstraat waar busjes klaar staan. Niemand praat, ze lopen achter elkaar aan, zwijgend. Als straks het busje optrekt om hen terug te brengen naar Almelo, of Doetinchem, vallen ze een voor een in slaap. De wekker ging vroeg vanochtend.

Als de hele rij uit het zicht is, komen er nog twee donkere mannen de hoge voordeur uit gewandeld. Op hun dooie akkertje nemen ze hun witte bouwhelm van hun hoofd. Geanimeerd kletsend slenteren ze achter de rest aan.  En het gekke is, zij hebben koelbox nog lunchdoos bij zich.

Waar loop je van weg als je besluit je volwassen leven door te brengen in een grote stad? Van het vooruitzicht je leven te slijten in een kleine gemeenschap met mensen die allemaal zo’n beetje hetzelfde leven leiden als jij. Die in dezelfde rijtjeshuizen wonen, getrouwd zijn, kinderen hebben en een baan in de buurt. Daar loop je voor weg.

Bijna 25 jaar geleden besloot ik te verhuizen naar de grootste stad. Er wonen veel verschillende mensen die heel uiteenlopende levens leiden, saai kon het daar onmogelijk zijn. Vanochtend liep ik de koffiesalon binnen. Kind naar school gebracht, eerste afspraak pas over een uur, krantje mee, lekker. De rij is lang en groeit snel aan terwijl ik op mijn beurt sta te wachten. Wie komen er binnen en waar praten ze over? Moeders, bijna uitsluitend moeders, die hun kinderen naar school hebben gebracht, hun eerste afspraak pas over een uur hebben of helemaal geen afspraken, ze praten over de kinderen, hun huis, de school; hun leven.

Ook de grote stad is een één grote gemeenschap van vele kleine dorpjes. En of je nou wilt of niet, ongemerkt raak je vanzelf in dat dorp verzeild waar iedereen hetzelfde leven leidt als jij.

PAN Amsterdam is op het eerste gezicht precies de bedaarde, chique kunstbeurs die je verwacht. Veel oud geld, bruine corduroy broeken en pastelkleurige truien van lamswol, nonchalant om de schouders geslagen. De vaders en moeders van de Gooise Vrouwen, zeg maar. Hun belangrijkste gespreksonderwerp zo te horen: de laatste operatie en andere gezondheidszorgen.  

In de paviljoens hangt topkunst, top-topkunst; etsen van Rembrandt, een schilderij van Jacob van Ruisdael (vraagprijs; 3,5 miljoen), Delftsblauwe vazen en borden en dat alles in stands die smaakvol en elegant zijn ingericht. Zo kun je hier al zien hoe die Isaac Israels bij je thuis staat tegen de eikenhouten lambrizeringen.

Verrassender was het Design Paviljoen, met een dressoir van Rietveld en authentieke Gispenstoelen. Maar het meest verrast word ik toch altijd door het onverwachte. Het werk van de Japanse Ayako Rokkaku (1982) en de Nederlandse Corinne van Bergen (1961)) van wie De Zwemmers daar opeens een beetje verloren stond. Ook de Slowaak Vladimir Zbynovsky, die steen en glas zo weet te combineren dat licht heel nieuwe invalshoeken lijkt te vinden, is prachtig. Maar ja, ik kom dan ook niet uit ’t Gooi.